Kim jesteś, kiedy przestajesz patrzeć na siebie oczami tego świata?
W Ewangelii Jana czytamy, że Jezus wiedział trzy rzeczy:
Ojciec dał wszystko w Jego ręce.
Wyszedł od Boga.
Do Boga wracał.
I dopiero z tego miejsca wstał i zaczął służyć.
Tożsamość była przed działaniem.
Jezus nie potrzebował udowadniać swojej wartości. Nie budował jej na opinii ludzi, pozycji czy powodzeniu. Wiedział, kim jest, do kogo należy i dokąd zmierza.
I właśnie do takiego życia jesteśmy zaproszeni.
Do życia człowieka z nieba.
Człowieka, który wchodzi w atmosferę strachu i nie zaczyna się bać tylko dlatego, że boją się wszyscy wokół.
Tak zachował się Dawid wobec Goliata.
Cała armia widziała olbrzyma. Dawid widział Boga.
Nie dlatego, że był naiwny albo arogancki. Miał za sobą czas spędzony z Bogiem oraz wcześniejsze zwycięstwa — lwa i niedźwiedzia. Wiedział już, komu ufa.
I właśnie tak rozwija się wiara:
najpierw spotkanie z Bogiem,
potem małe osobiste zwycięstwa,
a później przychodzą bitwy, w których Twoja wiara zaczyna wpływać również na innych.
Nie wystarczy wiedzieć, kim jesteś w Chrystusie.
Trzeba zacząć tak żyć.
Powiedzieć coś, czego wcześniej bałeś się powiedzieć.
Zrobić krok, którego wcześniej nie zrobiłeś.
Przestać pozwalać, żeby atmosfera wokół Ciebie definiowała Twoją reakcję.
Bo przemieniony umysł prowadzi do przemienionego życia.
Nie jesteś tutaj tylko po to, żeby dopasować się do świata.
Jesteś tutaj, żeby wnosić do niego rzeczywistość nieba.
